Rządy skorumpowanego i nieudolnego Dyrektoriatu budziły niezadowolenie społeczeństwa, przez co zwiększyło się poparcie dla rojalistycznej prawicy i jakobińskiej lewicy. Burżuazja obawiał się jednak zarówno władzy następców krwawego Robespierrea jak i przywrócenia porządku przedrewolucyjnego. W tej sytuacji poszukiwano przywódcy, który utrzymałby zdobycze rewolucji, a jednocześnie uspokoił i uzdrowił sytuację wewnętrzną. Wybór padł na generała Napoleona Bonapartego, który przyczynił się do wielu zwycięstw armii francuskiej, a jednocześnie nie był związany z żadną aferą gospodarczą. Jego kandydaturę popierali nawet niektórzy przedstawiciele dotychczasowych władz, między innymi dwóch dyrektorów - ksiądz Siess i Roger Duclos, którzy liczyli na zachowanie swoich przywilejów. Rada Starszych 9 listopada 1799 roku na wieść o rzekomym zagrożeniu spiskiem jakobińskim powierzyła Napoleonowi dowództwo sił wojskowych w Paryżu. Następnego dnia zebrały się obie rady, Rada Starszych i Rada Pięciuset. Miejsce obrad otoczyło wojsko, które dowiedziawszy się o próbie zabicia Napoleona przez posłów rozpędziło Radę Pięciuset.